قدر

از صــــدای سخـــن عشـــق ندیدم خـــوشتــر
بعد۴۰ســال شنیــــدم سخنــــانی که مپــــرس
گفتگــــو کـــــردم وگفتــــم سخنــــانی از دل
پر کشیدم به کمینــــگاه کســـانی که مپــــرس
این حوادث که میان مـــــن و تو میــــــگذرد
گفتمـــانیست میـــان دو جهـــانی که مپـــرس
مــــن و اوضــــاع زمــانه به فرازو به فرود
تو چو آرامش مهتـــاب و چنانی که مپــــرس
زلـــــزله بودم و از پای نشستـــــم اکنـــــون
شده ام مانده به جـــا ساختمـــانی که مپـــرس
شب و حیرانی و امـــواج وتلاطــــم بگذشت
مانده اکنون پس از آن نام و نشانی که مپرس
از سفر گفتی و غــــربت و زن و فـــرزندان
گفتــــم از حســرت دیدار و غمانی که مپرس
تــــا نیــــایی و نبینــــم نبــــــود آرامـــــش
می شــــوم با رخ تو همچو جوانی که مپرس
آمــــدی حــــرف زدی دختـــر رز خنـدان شد
روحم آزاد شد از بنـــد گــــرانی که مپــــرس
کوتوال